ბედისწერის მონახევრე

ბედისწერის მონახევრე

ვარ ბედისწერის მონახევრე, თურმე უიღბლოდ,
ამ სამყაროში საიქიოდ არ მემეტები,
თითქოს გეძახი …თურმე უხმოდ, უსიხარულოდ,
და მოსაგონრად ფიქრი დამრჩა ,მხოლოდ წყეული .
უკვე რამდენჯერ დაითვალა წლებმა ზამთარი ,
უკვე რამდენი გაზაფხული გადის უშენოდ,
უკვე რამდენჯერ დავუძახე ჩემს გულს თავხედი,
რადგან სიყვარულს არ რქმევია ჩემსას სახელი.
ველი განაჩენს ,ვიცი გადამრევს….
და თოვლის ფიფქებს შემოახვევს ფიქრებს უაზროს.
ვიცი შეგაჩვევს უჩემობას ურცხვი ქალები
და ჩემზე ფიქრი შენთვის არის უკვე უნიჭო.
რადგან ამდენ ხანს გავუძელი მტანჯველ ოინებს,
რადგან ტყუილიც უკვე არის ჩემთვის უკბილო.
ვიცი უშენოდ მიწერია ყოფნა ამ ქვეყნად,
ვარ ბედისწერის მონახავრე და თან უიღბლო.

რუსკა
22.03.2014

სურათი | Posted on by

,,მეც ერთ-ერთი თქვენთაგანი ვარ!მეც ვარ!!!მეც ადამიანი ვარ!!!”.

ისინი არ ჩანან…ჩვენ მათ ვერ ვხედავთ.ეს ფრაზა ამეკვიატა,თანამედროვე მწერლის,ჟურნალისტის ,ქალბატონ ,ეკატერინე ტოგონიძის ახალი წიგნის ,,Aსინქრონის “პრეზენტაციიდან წამოსულს.
წიგნზე არაფერს გიამბობთ,რადგან კითხვის ბედნიერება წინ გაქვთ.
განსხვავებული ადამიანები თავისავე განსხვავებულ სამყაროში იკავებენ ადგილს და ხდებიან მისაბაძი მაგალითები…ხო ,მისაბაძი მაგალითები.ისინი ყველაზე კარგად ისმენენ და გრძნობენ სასიცოცხლო თარგზე აძგერებულ გულის ცემას,მაშინ როცა იმედიდან უიმედობამდე სულ რაღაც ერთი ნაბიჯი აშორებთ.
“რა უნდა მისცეს ერთმა ადამიანმა მეორეს ერთი წვეთი სითბოს გარდა? და რა უნდა იყოს ამაზე დიდი?”-ერიხ მარია რემარკის ამ სიტყვებში იმაზე მეტი შინაარსი დევს,რისი გამოხატვაც მსურს.
ჩვენ ყველას ერთად შეგვიძლია გავხდეთ ერთმანეთის დასაყრდენი,რათა სწრაფი თუ ნელი ნაბიჯებით გავიაროთ გზა,რომელიც უფლის ნებით გვეანდერძა.

სურათი | Posted on by

                                         თოვლის ბაბუას ველოდები,რომელსაც შესაძლებლობა ჰქვია!

…ადამიანი საკუთარ თავს ფიქრის დროს ასამართლებს …მოცემული წინადადების შინაარსი უეცრად ამომიტივტივდა თავში და რატომღაც გადავწყვიტე მისი საჯაროდ გასამართლება.რა იყო გუშინ?-გუშინ, უახლოეს წარსულში იყო ოცნებები ,მიზნები და მოლოდინი მათი განხორციელების.რა არის დღეს ?-ისევ და ისევ მოლოდინი,ოღონდ ფერგაცლილი ,რომელსაც უსასრულობამდე აქვს არსებობის უფლება.რა იქნება ხვალ?-ხო ,ხვალ დაღამებას უნდა დაველოდოთ და თუ ცაზე ვარსკვლავები გამოჩნდება მათ არჩევანში ჩვენი თავი დავინახოთ.

   ძალიან მაინტერესებს ადამინები დამოკიდებლად სახავენ მიზნებს თუ ეხმარებათ მათ ვინმე?-შეიძლება მიზნების დასახვაში არა ,მაგრამ მათის სისრულეში მოყვანის აუცილებლობაზე ყველა თანხმდება.თუ ისწავლი-კარგი ბიჭი და კარგი გოგო იქნები.უსწავლელი მიწის დამმუშავებელიც კი არავის უნდა ,არა და ამ დროს როცა ვაკანსიებს ეცნობი ოფიციანტს ,დამლაგებელს და ჯურნალისტს (და სხვა პროფესიის ადამიანებს) ერთნაირი კრიტერიუმის დაკმაყოფილებას თხოვენ.სასურველია იყოთ კომუნიკაბელური,იცოდეთ ორი ენა ,ფლობდეთ ადამინთან ურთიერთობის ხელოვნებას და ა.შ. რაოდენ გასაოცარიც არ უნდა იყოს სასურველია გამოცდილებაც…ბოლოს ჯადოსნური და გულსაამებელი ფრაზა დაგიკავშირდებით.

  თანამდებობზე მოხვედრის კრიტერიუმიც ცოტა არ იყოს ღიმილის მომგვრელია.დიპლომი გაქვს?-მაქვს.ის ბიძაშენია?მამიდაშენია?შენი წინაპარია?პროფესიას არ აქვს მნიშვნელობა …ამაზე ფეხსაცმლი გამყიდველი გამახსენდა შვილო ზომა ზომაზე არ მიდის.

     p.s ახალ წლამდე დღეები თავიანთ დროს ითვლიან და ყველა თავის თოვლის ბაბუას ელოდება.მე კი ისეთ თოვლის ბაბუას ველოდები,რომელსაც შესაძლებლობა ქვია მიზნებისა და ოცნებების განხორციელების .

    ერთგან წავიკითხე:,,მოიკრიბე საკუთარი გონებით მოქმედების გამბედაობა” და აჰა.იმედია ამ ფურცელზე მობინადრე წინადადებები მხოლოდ ამ ახალი წლისათვის იქნება აქტუალური.

 

   

                                                                                                                                                          რუსკა კილასონია

                                                                                                                                                                   2013.8.12.

შენიშვნა | Posted on by

  რანი ვიყავით? რანი ვართ? რანი ვიქნებით? სად გადის ზღვარი წარსულსა და თანამედროვეობას შორის?ა რის თუ არა ეს გზა ფოხანიდან ბიკინამდე, თუ დევს მასში აწმყოს განსჯისა და მომავლის პერსპექტივის დანახვის ჭეშმარიტი სურვილი.

   უპრიანი იქნებოდა თანამედროვეობა კოსმოს შეგვედარებინა,ზემოდან მზერა ყველას შეუძლია,მაგრამ მცირეს თუ ხელეწიფება იმის განჭვრეტა რა დევს მიწის ზედაპირზე და რა შეიძლება აღმოცენდეს იმ თესლიდან, რომელსაც დღეს კულტურაში ნერგავენ.

   ოცდამეერთე საუკუნის ადამიანი შემგუებელი გახდა. მას ნაკლებად აინტერესებს სიღრმეებში წვდომა, კმაყოფილია ფასადური სილამაზით და მის  მიღმა არსებული რეალობით ნაკლებად ინტერესედება. წუთიერი სიამოვნებით ტკბობა და სიმახინჯეში ესთეტიურობის ძებნა არის სწორედ ის საფრთხე, რომელიც ნამდვილ კულტურას საყრდენს აცლის.

p.s”როცა არწივნი სდუმან, თუთიყუშები იწყებენ ყბედობას.”

რუსკა კილასონია

2013.11.09

შენიშვნა | Posted on by | %(count)s კომენტარი

ნეტავ, ვინ გახადა სამყარო, ასე გულგრილი და ყალბი ?

ჩემი ნავსაყუდელი

ადამიანს თავისი სულიერი მდგომარეობიდან გამომდინარე, იმ სიტყვებთან ხიბლავს ურთიერთობა,რომლებიც ამართლებენ თავის თითოეულ ქმედებას, მდგომარეობის შესაბამისად.
დიდი ხნის მიტოვებულ ფურცლებს დავუბრუნდი და მათთან შეხება ვიგრძენი.თითებს შორის მომწყვდეული საწერ-კალამი ემორჩილება ნებას ისე, როგორც მე ჩემს მდგომარეობას და მას შესაბამისი სახელიც მოვუძებნე, იმედიანი უიმედობა.
როცა არ გაგიმართლებს ერთხელ, ფიქრობ, რომ ეს დაბრკოლებაა და უნდა გადალახო, როცა წაიქცევი ერთხელ, ფიქრობ,რომ შანსი გაქვს ფეხზე წამოდგე, როცა გიყვარდება, ფიქრობ , რომ      სიყვარული გატკბობს, როცა გამცირებენ, ნატრობ ხელებს გამოწვდილს და სათნოს, როცა გატყუებენ, ეძებ, ყველა მოსამართლის სატრფოს, როცა აკაკუნებ კარზე, ელოდები ღიმილს,  თუნდაც ყალბს, მაგრამ მაინც სანდოს, როცა გპირდებიან სამყაროს, ვერ იმეტებენ ნაფოტს, როცა გეძახიან ჭკვიანს , სიტყვებს აბრალებენ ნათქვამს, როცა გთავაზობენ ცეკვას, ფეხზე გაბიჯებენ-რატომ ?  როცა დავპატიჟებ სიკვდილს, რა დროს ეს არისო …მნატრობთ …

 

 

სურათი | Posted on by

,,უშენოდ სიცოცხლეც არ მინდა”

                                               

                2013წლის 17აპრილია.გაზაფხულის ღრუბლიანი დღე ჩვენს მხიარულ განწყობას ვერ აფუჭებს.მე და მეგობრები ქაშუეთის ეკლესიის წინ თავმოყრილები ვიძვრით ადგილებიდან და დიდი იტერესით მივემართებით მსახიობების გამოძერწვისა დ ადაოსტატების სამჭედლოსკენ–,,თეტრალურ უნივერსიტეტში”.

   მიუხედავად აჩქარებული ნაბიჯებისა თვალებს არ ეპარება ,,რუსთაველის თეატრის”წინ გახსნილი ქართველი მსახიობების ვარსკვლავური ნათება.

    უნივერსიტეტში შესულები ადვილად ვამჩნევთ კედლის მარცხენა მხარეს,მწვანე ქაღალდზე დაწერილ ტექსტს.

   დღეს 16 საათზე იმართება ინოლა გურგულიას ხსოვნისადმი მიძგვნილი გამოცდა სასცენო მეტყველებაში,რომელშიც მონაწილეობენ დრამის ფაკულტეტის სტუდენტები,მუსიკალური თეატრის მსახიობები:იდარაშვილი ნინო,ბერიაშვილი თამარი,მეძმარიაშვილი სოფიკო,სამადაშვილი მონიკა,სოხაძ ანა,ჭელიძე ნათია,ჯიქურიძე გიორგი.ჯგუფის ხელმძღვანელი ასოცირებული პროფესორი მ.გაჩეჩილაძე,პედაგოგი ეკა ქუთატელაძე,კონცერტმეისტერი ირინა ფირცხალიძე.

  –იმის შიშიტ,რომ არ დაგვეგვიანა კიბეები სწარაფად ავირბინეთ,ცარიელი სკამები მოვნახეთ და დანარჩენ  მაყურებლებს  შევუერთდით.პატარა სცენაზე ჯერჯორებით არავინ ჩანდა,უსულო საგნები ისევე,როგორც მაყურებლები დასწყისს ელოდნენ.მალე ეულად მიტოვებულ სკამებს გოგოები ეპატრონებოდნენ,გაშეშებულ ეტლს კი ძველი ფერადი ნაჭერი ამშვიდებს.სცენის ჭერზე დაკიდებული,ყვავილებით მოსული საქანელა დანახვისთანავე ინოლას სიმღერის ასოციაციას იწვევდა.,,მთები და გზები და ლურჯი ყანები,საქანელაც მიჰყვება და მივექანები,თმები გაშლილა და ქარსი ფრიალებს,საქანელა ტრიალებს და ისევ ტრიალებს.

  სცენის მარცხენა კუთხეში მდგარი პიანინო თავის მოვალეობას კონცერტმეისტერის თითების შეხებიშთანავე ასრულებდა.გრძელ სკამზე ჩამომსხდარი გოგო და ბიჭი მიგვანიშნებდნენ,რომ ჩვენ წინ გადიშლებოდა რომანტიკული სსამყარო თბილი სიტყვებით და ჰარმონიული ბგერებით.–თითოეული მსახიობი დიდი მონდომებით ასრულებდა თავის როლს.შავ კლასიკურ კაბაში ჩაცმულმა გრძელ თმიანმა გოგომ ლაპარაკს სიმღერა არჩია და ასე გაისმა პირველი ჰანგი.,,ნურაფერს მეტყვი მიმღერე,გამხადე თანაზიარი”,პირველად იყო სიმღერა,სიტყვები მრავალ ხმიანი”.ნაცნობმა სიმღესის ტექსტმა მაყურებელიც გახადა თანაზიარი.

  ინოლას გახსენება სიყვარულის გარეშე არავის წარმოედგინა.და ასეც იყო,სცენაზე სასიყვარულო სიტყვები ერთამანეთს ცვლიდნენ.თვალებხატულა გოგონა დამაგერებლად ხსნიდა ,რომ ,,სიყვარულმა იხარა მიწაში და ასე იშვა დედამიწა,რომ სიყვარულმა შექმნა მორცხვი გვირილა.უკანასკნელ სიტყვებს გამოესარჩლნენ გვირგვინები გვირილის და მათ მსახიობი გოგოების,გაშლილი ნაწნავი ქერქ თმები თანაბრად დაამშვენეს.

– რომანტიულობა ბუნებრივად და ლაიტმოტივად სდევდა სანახობას.

 –სხეულის მსუბუქი მოძრაობები ჰყვებოდნენ გიტარის ნოტებს.

  დარწმუნებული ვარ მაყურებლის დიდი ნაწილი ცოცხალ ინოლას დაეძებდა სცენაზე ინოლას დაეძებდა,რომლის სიტყვებიც გულს და გონებას თანაბრად იპყრობდა.,,მე უშენობა არ შემიძლია,ხომ გჯერა ჩემი ამბობდა ქალი.ყოველთვის ყველგან იქნები ჩემი.სენტიმენტალური სიტყვები კიდევ აგრძელებდნენ არსებობას.თვითონ სიკვდილი უკვდავებაა”.სად არის მიწა,მიწა განმეორებაა.ამასობაში პიანინოზე აკორდები თამამად აფრქვევენ ნოტებს და კიდევ ერთხელ გაისმა ინოლას უკვდავი სიმღერა ,,ქარი კვლავ არხევს,ნაცნობ ლელიანს და ბულბულები კვლავაც მღერიან …კვლავ ძველებურად გველიან ჩვენი ნაცნობი ვერხვები,ჩვენ კი არასდროს შევხვდებით.ამ სიტყვებს პირველი რიტორიკული შეკითხვაც მოჰყვა.სად მთავრდება და იწყება რეალობა .შეყვარებული ქალის მონატრება დიდხანს აგრძელებდა სცენაზე ტიტნს.,,არ ვიცი ასე,რად მენატრები,მომწყურდი ალბათ”.მე სიყვარულმა შემქნა ამგვარი,რომ ბოროტებას ვძლიო სიკეთით.მარტოსულობა თანდათან მარტოსულობა სცენას იპყრობს.,,ვიცი აღარა ხარ ჩემი,გულიც აღარ გაქვს ძველი,რატომ შეშურდათ ჩვენი.პესიმესტურ განწყობას სახემცინარა ქალბატონო არღვევს,რომელიც მომავლზე ალაპარაკდა.,,რომ გავთხოვდები ცხრა შვილს გავაჩენ,მაყურებლებს სიცილი მოერიათ.ყველა ქართველმა ცხრა შვილი,რომ გააჩინოს რა კარგი იქნება.ცხრა კარგი ქვეყანა შეემატება ქვეყანას ,,ღამეს დავხევ შავ სუდარას შემოვაცლი”.ემოციით და აღტაცებით აგრძელებს მონოლოგის ძლიერი ქალი.–პარტერში მყოფ მიტოვებულ მამაკაცებს იმედი გაუჩნდებათ ალბათ,როცა იგებენ შეყვარებული ქალი უბრუნდება ძველ სიყვარულს .,,რასაც მისი სიტყვებიჩ ადასტურებს :,,მოვალ დაგინთებ სანთლებს,მოვალ სიძმრებში მოვალ “.დასასრულისკენ მსახიობები ასრულებენ ინოლას სიმღერას .,,მადლობელი ვარ”.მიღებული სიამოვნების ნიშნად მაყურებელმა აპლოდისმენტებით დააჯილდოვეს მსახიობები.,,აქ ყველაფერია ოღონდ ჩარჩოს გარეშე,დასრულდ ა…მორჩა…სპექტაკლიდან წამოსული დიდხანს ვიმეორებდი სიტყვებს ,,უშენოდ სიცოცხლეც არ მინდა”.

 

Posted in ჩემი შემოქმედება

,,არაფერი არ ამშვენებს ქალს…”

,,არაფერი არ ამშვენებს ქალს…”

,,არაფერი არ ამშვენებს ქალს ისე, როგორც სწორად შერჩეული მამაკაცი”, მაგრამ… მხოლოდ ცხოვრებას თუ შეუძლია დაგვანახოს რამდენად სწორი არჩევანი გააკეთა ქალმა.

ამ ბოლო დროს ხშირად მესმის, საქართველოში მატრიარაქატი დაბრუნდაო,რასაც იმით ხსნიან, რომ ოჯახში ფინანსური შემომტანი, ცხრა მთას იქით საშოვარზე გადაკარგული ქართველი ქალია.სად არიან მამაკაცები?-სახლში.-და რატომ?-არ არის სამსახური და ვერ მუშაობენ.პასუხი ლოგიკურია და არც თუ ისე გამატყუნებელი…რას ვიზამთ, ცხოვრებამ მოიტანა!

ყველა მამკაცის ერთ ქვაბში ხარშვა ვერ მოხერხდება,ერთი მიზეზი კი შეიძლება ის იყოს,რომ ვერ მოთავსდებიან ზემოთ დასახელებულ ჯამში, სიმრავლის გამო.ამ წამს იმ მამაკაცებზე ვამახვილებ ყურადღებას, რომლებიც  ქალის კალთას ამოფარებული ჩრდილები გახდნენ.უცხოეთიდან გამოგზავნილ ფულებს ხელგაწვდილი ელოდებიან,რათა ჯიხურებში სიგარეტის,ლუდის და უკვე განცდილი სიამოვნებისა გაადაიხადონ.ზოგიერთ მათგანს სითავხედე ყოფნის და საკუთარი ცოლის გასხვისება, სულაც არ მიაჩნია განსაკუთრებულ გასხვისებად. უფრო მეტიც, მოურიდებლად ამბობს: ,,სანამ მარჩენს იყოს ჩემიც და სხვისიცო.”

 

სურათი | Posted on by